Κιρσοί: χρειάζεται πάντα αντιπηκτική αγωγή μετά από κατάλυση με ραδιοσυχνότητες;

Σχόλιο του Δρ Αλέξανδρου Μάλλιου για ασθενείς

Τι έδειξε η μελέτη

Η TRAIN εξέτασε ενήλικες με πρωτοπαθή ανεπάρκεια της μείζονος σαφηνούς φλέβας που υποβλήθηκαν σε ενδοφλεβική κατάλυση με ραδιοσυχνότητες. Όταν χρειαζόταν, η θεραπεία συνδυαζόταν με μικροφλεβεκτομές ή σκληροθεραπεία με αφρό. Ασθενείς με προηγούμενη εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση στο κάτω άκρο αποκλείστηκαν.

Όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν μία ενδοφλέβια δόση μη κλασματοποιημένης ηπαρίνης κατά την επέμβαση. Στη συνέχεια κατανεμήθηκαν τυχαία είτε χωρίς παρατεταμένη φαρμακευτική θρομβοπροφύλαξη είτε σε ριβαροξαμπάνη 10 mg μία φορά την ημέρα για 14 ημέρες.

Μέσα στις πρώτες 30 ημέρες, η στρατηγική χωρίς παρατεταμένη ριβαροξαμπάνη κρίθηκε μη κατώτερη ως προς τα συμβάντα που σχετίζονταν με θρόμβωση: διαφορά κινδύνου −1,34 ποσοστιαίες μονάδες, με 95% διάστημα εμπιστοσύνης από −7,53 έως 4,84 και p=0,022 για τη μη κατωτερότητα. Κλινικά σημαντική μη μείζων αιμορραγία καταγράφηκε σε 1 από τους 177 ασθενείς της ριβαροξαμπάνης και σε κανέναν από τους 177 χωρίς παρατεταμένη αγωγή.

Γιατί μπορεί να έχει σημασία για τους ασθενείς

Το εύρημα υποστηρίζει ότι, σε προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς χωρίς προηγούμενη εν τω βάθει θρόμβωση, η καθημερινή αντιπηκτική αγωγή για δύο εβδομάδες μετά από κατάλυση με ραδιοσυχνότητες ίσως δεν είναι απαραίτητη για όλους. Αυτό μπορεί μελλοντικά να περιορίσει άσκοπη φαρμακευτική επιβάρυνση, κόστος και έκθεση σε αιμορραγία.

Δεν πρόκειται όμως για γενική οδηγία διακοπής ή αποφυγής αντιπηκτικών. Ο ατομικός κίνδυνος επηρεάζεται από προηγούμενη θρόμβωση, θρομβοφιλία, καρκίνο, ακινησία, άλλες επεμβάσεις, ηλικία και συνοδά νοσήματα. Η επιλογή θρομβοπροφύλαξης χρειάζεται να γίνεται πριν από την επέμβαση από τον θεράποντα αγγειοχειρουργό.

Περιορισμοί

Η παρακολούθηση του κύριου αποτελέσματος ήταν μόνο 30 ημέρες και το δείγμα των 354 ασθενών δεν επαρκεί για να αποκλείσει μικρές διαφορές ή σπάνιες σοβαρές θρομβώσεις και αιμορραγίες. Το διάστημα εμπιστοσύνης ήταν σχετικά ευρύ και μόνο ένα αιμορραγικό συμβάν καταγράφηκε, επομένως η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η ριβαροξαμπάνη δεν αυξάνει ποτέ τον κίνδυνο αιμορραγίας.

Τα αποτελέσματα αφορούν συγκεκριμένα ασθενείς χωρίς προηγούμενη εν τω βάθει θρόμβωση, μετά από κατάλυση της μείζονος σαφηνούς με ραδιοσυχνότητες και με ενδοεγχειρητική ηπαρίνη. Δεν μπορούν να επεκταθούν αυτόματα σε ασθενείς υψηλότερου κινδύνου, σε άλλες τεχνικές κατάλυσης ή σε διαφορετικά πρωτόκολλα.